Wedstrijdverslag

Zaterdag 25 mei om 08::30 uur
1

Baronie JO13-3

Bux Pijnenburg
3
JEKA JO13-2
Teun de Graaf
Xander Haarmans
Joris Finders

Zege, gebak, strike en pizza!

Geschreven op: 31 mei 2019
Rolf Finders

door: Rolf Finders

Kinderen bowlen zoals ze voetballen. Dat heb ik zaterdagmiddag na een gedegen semi-wetenschappelijk onderzoek bij 4Hoog in Breda ontdekt. Xander valt de kegels aan zoals zijn tegenstanders. Het liefste zou hij ze opvreten. Daan gooit de bal als een kogelslingeraar met een donderende explosie de baan op, waarbij ook de mensen die achter hem staan zich niet helemaal veilig wanen. Joris probeert met een trucje de kegels te laten wankelen door achterstevoren de bal door zijn benen te gooien. Jasper lijkt te dromen, maar laat dan zo’n verrassende bal uit zijn hand vertrekken dat de kegels al bij voorbaat omvallen. En Teun bowlt als Willem van Hanegem ooit voetbalde: met links en met zoveel prachtig effect dat de bal er zelf duizelig van wordt. Strike!  

En een strike was het in onze laatste wedstrijd tegen Baronie, waarbij uiteindelijk elf Baronnen na een geweldige strijd omvielen. Het werd 1-3. Maar het had ook 3-3, 5-4 of 5-6 kunnen zijn. Maar gelukkig was Baronie geen RKC…

Wat een tweede helft van het seizoen hebben we gedraaid. Kijk eens naar de prachtige cijfers. Elf gespeeld, tien gewonnen, nul verloren, eentje gelijk: 31 punten en een doelsaldo van 34 voor en slechts 12 tegen; het minste aantal tegentreffers in onze klasse. Kampioen? Nee, geen titel. Want ons gelijkspel was tegen Klundert (2-2) en die ploeg bleef winnen en vooral heel veel scoren. Het verschil na zaterdag was liefst dertig treffers. Alle hulde voor Klundert. Proficiat!

Toch hadden we zaterdag na onze prachtige zege nog hoop, zoals je altijd moet blijven geloven als het nog kan. De voorbeelden in het nationale en internationale voetbal van de laatste maanden onderstrepen dat. Denk aan Liverpool-Barcelona (uit 0-3, thuis 4-0). Denk aan Ajax-Tottenham en die ene alles vernietigende dreun van Lucas Moura ver in de 96e minuut. En denk aan de krankzinnige nacompetiefinale van afgelopen woensdag tussen GA Eagles en RKC: van 0-2 naar 3-2, naar 3-3, naar 4-3  (89e minuut) naar 4-4 (95e minuut) en zelfs 4-5 (98e minuut). De Engelsen zeggen het zo fraai: It ain’t over till it’s over. En het was nog niet over, ook al hadden we nu niets meer in eigen hand en waren we afhankelijk van Klundert. Maar hé, was Ajax in 2016 ook al niet kampioen toen het uit bij De Graafschap moest spelen…

Klundert speelde immers thuis tegen de nummer 3 VVR. Dat kon op papier zelfs nog kampioen worden, maar die hoop boorden wij in de vroege ochtend door onze zege de grond in. Maar toch. VVR is een goede ploeg. Klundert moet winnen. Staat ook onder druk. Dus waarom niet? Wij speelden al om half negen s ochtends, onze tegenstander pas om kwart over 10. Wachten dus. In Klundert kwam onze zege hard aan. Dat hoorde ik toen ik later op de dag contact zocht met hun trainer. Hij zei: ‘Jullie hebben het ons niet gemakkelijk gemaakt. Door jullie winst al vroeg in de ochtend zaten de zenuwen al aardig in de benen bij de jongens.”

De uitslag van Klundert-VVR werd bekend tijdens ons uitje. Toen de boys aan het lasergamen waren en elkaar helemaal in puin schoten (de reden waarom coach en trainer besloten zelf maar niet mee te doen…). Klundert had met 8-3 gewonnen. Het verstierde ons feest totaal niet. De boys haalden hun schouders op, veegden het zweet van het lasergamen van hun voorhoofd en vielen de bowlingkegels aan alsof het Klundertse spelers waren. BAM! Strike! Wat een plezier. Wat een team. Kampioenen. Voor ons en onze hele aanhang.

Een kleine twee uurtjes eerder hadden we dat de jongens ook laten weten in de tuin van onze leider Sjoerd. Daar begon ons uitje. Met gebak, cadeautjes voor de staf en bekers voor onze helden en mooie toespraken van trainer Lucas, die elke speler op een voetstuk zette. Trots was op dit team. En ik met hem. Ook al hebben we te maken met ontluikende pubers, die soms moeilijker in goede banen te leiden zijn dan een bowlingbal. (en wij hebben geen hekjes die we omhoog kunnen zetten om de bal niet in de goot te laten belanden…).

Maar wat kunnen ze goed voetballen. En wat kunnen ze zich ook goed terug in de wedstrijd knokken. Zoals tegen Baronie, dat ons de eerste tien minuten behoorlijk in de tang had. Soms moet je dan wat geluk hebben. Dat hadden we. In de eerste plaats treuzelden de aanvallers van de thuisploeg soms net te lang met afronden en als ze wel de trekker overhaalden, stond daar óf doelman Freek óf bracht de lat redding.

Na tien minuten kwamen we beter in ons spel. Kwamen er kansen. De beste was voor Joris, die na een uitstekende actie van Jasper op maat werd aangespeeld en de bal voor het intikken had. Een zetje van zijn tegenstander, en even haken zonder dat de scheids het zag, degradeerde zijn poging tot een slap rollertje waardoor de doelman de bal kon oppakken.

Baronie was gewaarschuwd. Dit team staat altijd weer op. De 0-1 viel op het beste moment dat we ons maar konden wensen. Teun brak op links door. Joris stond voor het doel, maar onze spits deed iets wat niemand verwachtte: vol uithalen. En hoe! De bal zoefde als een streep naar de kruising. Strike! 0-1 in de blessuretijd van de eerste helft.

Was die treffer al van een ongekende schoonheid, de 0-2 twee minuten na de pauze was misschien nog wel mooier. Op links vonden Jasper en Xander elkaar weer eens. Xander sloop als een poema achter de verdediging door en het passje dat onze Jappie toen gaf, was van wereldklasse. Subtiel, met gevoel, met de juiste snelheid, tussen de verdedigers door, precies in de voeten van Xander. En die rondde met links net zo subtiel af: 0-2. Strike 2!

Baronie geklopt? Nee. Want terwijl wij nog aan het nagenieten waren, lag de 1-2 al in het netje. Ik heb hem niet eens gezien, omdat ik alle gegevens op mijn telefoon nog aan het bijwerken was. De lezing van onze trainer: aftrap, twee man uitgespeeld, diepe bal op hun behendige rechtsbuiten Bux, afronding, klaar: 1-2.
Game on! Opnieuw. Nieuwe kegels, nieuwe ballen. Het kon alle kanten op. Baronie kreeg kansen op de gelijkmaker. Wij hadden genoeg mogelijkheden om meer afstand te nemen. Het was genieten. Dit was een wedstrijd zoals je hem wekelijks wilt spelen. Met alles d’r op en d’r aan. Met 22 jongens die aan elkaar gewaagd zijn en tot het gaatje gaan. Uiteindelijk vonden wij het beslissende gaatje. Het was Teun die doorliep op een bal, waar anderen zouden zijn gestopt. Maar hij pikte hem net voor de achterlijn op. Joris had daar op gerekend en was doorgelopen. De voorzet kwam, onze snelle rechtsbuiten liep naar de eerste paal en tikte de 1-3 langs de kansloze doelman van Baronie.

Vreugde! Ontlading! Strike 3! Nog twintig minuten. We hielden stand. We wonnen. We juichten. Want ook al was de kans op de titel klein, de tweede helft van het seizoen was er een om in te lijsten. Met soms weergaloos voetbal (zoals tegen Baronie, zoals de tweede helft tegen Klundert, zoals uit bij Halsteren) en soms ook tenenkrommend spel (vooral de tweede helften tegen Zundert en Rood-Wit). Maar als je ook mindere wedstrijden weet te winnen, dan zegt dat alles over de kracht en de klasse van deze ploeg. Over dit vriendenteam. En over de fantastische ouders die de boys altijd positief aanmoedigen en nooit eigen spelers of tegenstanders afvallen. Dat maakt een team altijd sterker. Dat geeft vertrouwen. En dat is ook voor een trainer en een coach een absolute meerwaarde.

BAM! Daan gooide weer bijna een krater in de bowlingbaan. De eigenaar van 4Hoog moest aan de zuurstof. Er landde nog net geen traumahelikopter. Wij gingen aan de pizza bij Happy Italy. En ook daar hield het personeel zijn hart vast toen Freek, Lucas, Stan, Tim, Oscar, Daan, Mels, Tom, Xander, Joris, Teun en Jasper met zijn allen de ballenbak indoken! Want hoe stoer ze soms ook zijn (of doen alsof ze stoer zijn), het blijven toch ook nog steeds kinderen van 12 en 13 jaar. Gelukkig maar. Zo bleef het nog lang onrustig op Breepark, waar we een prachtig seizoen in stijl afsloten. Helemaal happy bij Happy Italy. Wij wel…
 
Rolf Finders
Voetbalvader

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.