Wedstrijdverslag

Zaterdag 27 oktober om 12::15 uur
5

SV Reeshof JO13-1

0
JEKA JO13-2

Strakke looplijnen en de Snollebollekes

Geschreven op: 28 oktober 2018
Rolf Finders

door: Rolf Finders

Wat een tempo. Wat een sprintjes. Ongelofelijk. Die snelheid. De souplesse. Het inzicht. Pats! En weg. En draai. En stop. En gáán! PSV-er Denzel Dumfries is snel, maar hier op waaiveld 3 van SV Reeshof langs het spoor in Tilburg was een tgv te aanschouwen, een tres grande vitesse, een hoge snelheidswonder. De strakke looplijnen waren een genot om naar te kijken. Zelfs de Snollebollekes verbleekten bij dit fantastische schouwspel. ,,Hakken, beuken, springen. De hut gaat uit z’n bol. Allemaal van links naar rechts. De tent die wordt gemold. Naar links. Naar rechts.”

Ja, JEKA barst van het talent. Ik moest vlaggen...

,,Ben je scherp?”, vroeger manager Sjoerd toen ik me aan de zijlijn had geposteerd om eens flink te gaan zwaaien met mijn lichtgevende felle vlag, waarmee ik moeiteloos een Boeing 747 op Schiphol had kunnen laten landen. ,,Ja”, zei ik. ,,Hartstikke scherp.” Om vervolgens tien seconden later het teken van de scheidsrechter volledig te missen. De goede man stak kennelijk zijn hand op. En dan moet je terugzwaaien. Niet alleen vindt die scheids dat leuk (“Eindelijk iemand die naar me luistert. En hij zwaait nog terug ook”), maar daarmee geef je ook aan: ja man, ik ben er helemaal klaar voor. Maar ik zat naar de kalklijn te kijken. Een kalklijn, die getrokken was door iemand die zijn bril had laten aanmeten door een hevig bijziende en ladderzatte verkoper van Carglass. Er zat een kromming in waar een banaan jaloers op was. Naar links, naar rechts? Zelfs de Snollebollekes zouden hier de weg volkomen kwijtraken.

Ik zwaaide terug. Put your hands up for the ref. De bal rolde. Maar helaas wel steeds de verkeerde kant op, ondanks mijn indrukwekkende sprintjes, messcherpe beoordelingen en sierlijke gezwaai met de fluorescerende vlag waarmee ik zo het WK vendelzwaaien in de Zwitserse Alpen zou hebben gewonnen. Maar ja, daar heb je geen moer aan op een zonnige zaterdagochtend langs het spoor in Tilburg, waar ons team het voor rust geen moment op de rails kreeg. We werden ondersteboven gekegeld door een tegenstander die niet eens briljant hoefde te spelen om ons na een helft al net zo kansloos te laten als Feyenoord na zes minuten tegen Ajax was. Het liefste was ik met vlag en al het veld ingelopen om daar een paar stokjes voor te steken, maar ik vrees dat de scheidsrechter mij dan definitief had uitgezwaaid.

Nu had ik mij sowieso voorgenomen om eerlijk te vlaggen. Ik heb het in mijn jeugd te vaak meegemaakt hoe frustrerend het is als een volstrekt idiote clubgrens bij een klein beetje dreiging al begint te wapperen met zijn vlaggetje, terwijl de aanvaller nog twee meter voor de laatste verdediger staat. Ik was vaak die aanvaller. Nee, alleen bij twijfel, ging dat ding de lucht in. Ik heb nu eenmaal geen VAR om alles eens rustig in zes superslowmotions terug te zien. En dan nog een foute beslissing te nemen… Maar zelfs de buitenspeltwijfel kwam niet voorbij, omdat de aanvallers van Reeshof slim tussen onze linies doorliepen. Nu was dat ook niet zo heel moeilijk omdat de gaten zo groot waren dat er gemakkelijk een complete harmonie met vendelzwaaiers doorheen had kunnen wandelen. En nog gescoord had ook. Stuk voor stuk.

Ik sprintte nog maar een keer. Iemand moest het toch doen! Van links. Naar rechts. Zelfs als het niet nodig was. Gelukkig stond ik in de tweede helft aan de andere kant. Tussen de toeschouwers. Nu werd het pas echt gezellig. ,,Ik ga dadelijk soep maken”, zei een Tilburgse vrouw. ,,Ik lust ook wel wat”, zei ik, en legde een arm om haar schouder. ,,Kun je lekkere soep maken?”, vroeg ik. ,,Dan neem ik hier langs de lijn even de bestelling op.” Ze lachte, maar het antwoord bleef uit. Ik denk dat ze thuis geen grote pan had.

Ondertussen gaf ik onze boys – sorry trainers, dat heet betrokkenheid – wat tips and tricks. En kon ik ook complimenten uitdelen.
,,Lucas, paar meter naar achteren. Dan zie je hem.”
,,Let op in je rug. Juist. Prima.”
,,Daan, druk op de bal. Hij is voor jou. Hij komt er niet langs. Yes!”
,,Perfect gedaan Tom.”
“Top Tim.”

Want waar Reeshof voor rust nog alle ruimte kreeg, werden de gaatjes nu zo klein dat zelfs een muis er bijna niet meer doorheen kon piepen. We stonden beter. We deden het beter. We knokten en vochten beter. Helaas plofte een zaterdags zondagsschot nog over Freek heen, maar alleen als we hem een trampoline hadden gegeven, was er een kans op een redding mogelijk geweest.

Zo werd het 5-0. Dat was dus maar 1-0 na de pauze. De volgende keer hoef ik niet te vlaggen. En boys, dan mag er dus weer gescoord worden, want dan heb ik mijn handen weer helemaal vrij om de doelpuntenmakers te noteren. Deal?


Rolf Finders
Voetbalvader

 
 

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.