Wedstrijdverslag

Zaterdag 24 november om 12::30 uur
1

Rijen JO13-1

5
JEKA JO13-2
Xander (2)
Joris (2)
Tom

Mbappé en steen, papier, schaar

Geschreven op: 28 november 2018
Rolf Finders

door: Rolf Finders

Als Joris niet Joris had geheten, maar Stan. Of Tom, Tim, Jasper, Lucas of Xander, dan was dit verhaal voor mij een heel stuk gemakkelijker geweest om te schrijven. Want dat had ik Stan, Tom, Tim, Jasper, Lucas of Xander duizenden kilometers de hemel in geprezen en ze tientallen fraaie veren in hun achterste geprikt. Ze vergeleken met spelers als Dumfries, De Ligt, Van Dijk, Bergwijn (ja, Jasper, ik vergeet dit nooit meer), Griezmann of Frenkie de Jong. Maar Joris heet Joris, en is mijn topzoontje, ons topzoontje van 11 jaar. En een lovend stuk over je eigen kind schrijven, terwijl ik – hoort ook bij mijn dagelijkse vak – altijd objectief moet blijven is toch behoorlijk wat lastiger dan andere kanjers in ons team vol in de spotlights zetten.

Dus doe ik Joris in de verslagen soms tekort, omdat ik alle schijn van vooringenomenheid wil vermijden. Mensen die mij een beetje kennen, of een beetje meer, weten dat ik kritisch ben. En vaak nog iets kritischer op die dartele rechtsbuiten van me. Niet goed, is niet goed. Een trainer die hem dan op zijn donder geeft? Prima. Wisselen, omdat ie niet doet wat ie moet doen? Terecht. Maar als ie los is, als ie lekker in z’n vel zit, ballen krijgt, en daar dan ook nog eens uitstekende dingen mee doet, ja zelfs dan ben ik terughoudend in mijn verhaal. Want jullie verslaggever is toch zijn papa.

Ben ik een vader die het negatieve benadrukt en het positieve niet positief genoeg vindt. Heb ik een haat-liefde-verhouding met mijn blonde tornado, zoals judocoach Cor van der Geest ooit met zijn zoons had? Of zoals oud-toptennisser John van Lottum met zijn vader Chris. Nee, gelukkig niet. Het gaat om spelplezier, om zijn spelplezier. Ik push hem niet, maar verwacht wel – net als op school – dat hij alles geeft en er niet met de grote pet naar gooit. Want dan doe je niet alleen jezelf tekort, maar vooral ook je team. En dat laatste kan absoluut niet. Dus zeg ik altijd voor de wedstrijd: ‘Speel je spel, maak je meters en ga vooral lekker genieten.’ Lukt het dan niet? Jammer. Hard gewerkt, kroel over z’n bol, kus. Ik heb in het verleden wel eens ouders gezien, die al tijdens de wedstrijd lopen te foeteren op hun kind. En zoonlief na afloop geen blik waardig gunnen. John van Lottum zei ooit in een interview over de relatie ouder-kind: ‘Sommige ouders leggen veel druk op hun kinderen. Maar er komt een moment dat ze het vertrouwen in je verliezen. En er is niets erger dan dat.’

Het overkwam John van Lottum; hij brak zelfs tijdelijk met zijn inmiddels overleden vader. Die zei daar jaren later in een documentairereeks van Hugo Borst het volgende over: ‘Je wint een kampioen, maar je verliest een kind. Ik heb wel eens gedacht: wat is het nu waard geweest?’

Nee, zo’n ouder ben ik niet en zou ik ook nooit willen zijn. Ik relativeer sport. En het leven. Waar ik in mijn verslagen bij Joris soms het voetje van de euforische gaspedaal haal, prijs ik die kleine na een goede wedstrijd als vader wel die duizenden kilometers de hemel in en prik ik ook tientallen veren in zijn kleine kontje. Echt, klasse gespeeld, jongen. Boks! Soms zegt ie dan: ,,Maar het kan nog beter, papa.” En die ‘het kan nog beter, papa’, zagen we in de uitwedstrijd tegen Rijen.

Ik had thuis al zo’n voorgevoel. De voortekenen waren goed; ook voor mij. Eindelijk uitslapen. Op de donderdagtraining ging Joris al een paar keer uit zichzelf naar trainer Lucas toe om spelsituaties en loopacties te duiden. Wat verwacht je van me? Leg het me nog een keer uit. Waar wil je dat ik me aanbiedt? Het ging op die training, waar ik assisteerde, ook over de zespuntenwedstrijd tegen Rijen. Toen trainer Lucas het daar over had, staarden alle ogen hem heel glazig aan. Alsof hij net had gezegd dat we nog kampioen konden worden en de groep dacht: moeten we dit nog serieus nemen? Dus vroeg ik: ,,Wie weet wat een zespuntenwedstrijd is?” De antwoorden waren heerlijk ontwapenend. Van: ‘Als we winnen, krijgen we zes punten’  tot ‘Als we zes keer scoren is het een zespuntenwedstrijd.’

Joris wist het ook niet. Maar, zes punten? Ja, die wilde hij wel pakken! Op de ochtend voor de late middagwedstrijd zat hij ook niet Fortnite te spelen, maar keek hij op YouTube alleen maar naar beelden van Kylian Mbappé, een van zijn grote voorbeelden. Op vele vlakken. Qua snelheid uiteraard (zelfs in de vertraagde opnamen loopt de jonge Fransman de 100 meter nog in 10 seconden), maar ook qua slimheid. Qua loopacties. Qua overzicht. Mbappé doet nooit zomaar iets, maar heeft altijd gezien wat er om hem heen gebeurt. Wie er vrij staat. Wat zijn opties zijn.  

Joris keek naar de beelden, spoelde ze terug, en keek nog een keer. Naar het afronden. Naar de perfecte assist. Naar het diepgaan op het juiste moment. Naar de splijtende demarrage waarbij de speler van PSG zelfs zijn schaduw verliest. Hij zag ook de nog iets jongere Mbappé (hij is nu 19), die in het Franse nationale team met nummer 12 speelde. Het getal dat ook bij Joris op zijn JEKA-shirt staat. Dat schept nog een extra band. Let’s play ball!

Dat deden we. Iedereen. Als we gaan, dan gaan we met z’n allen. En we gingen. Volle bak vooruit. Deze wedstrijd moesten we niet alleen winnen, we wílden hem ook écht winnen. Dat voelde je, dat proefde je, dat zag je. We overrompelden Rijen vanaf het begin. Het was alsof wij met 22 man op het veld stonden en de tegenstander met 11. Al in de tweede minuut prikte Teun een hoekschop subtiel op het koppie van Xander. En ja, daar weet onze centrale middenvelder meestal wel raad mee. Dit keer ook. Knik, bal nog beetje van richting veranderd, kassa: 0-1. Nauwelijks twee minuten later dacht Tom, de ene helft van ons duo TNT, laat ik eens voor een echte mega-ontploffing zorgen. Zijn been zwiepte naar achteren en zwaaide krachtig naar voren. De bal vertrok als een allesverwoestende raket van zijn schoen en sloeg snoeihard in achter de toch bepaald niet kleine doelman van Rijen: 0-2.

Wat gebeurde er? Wat een tussenstand! 0-2 na vier minuten. Dit was een luxe die wij nog nooit hadden gekend. Het is alsof je een zwerver ineens een vijfgangendiner van een sterrenrestaurant voor zijn neus zet. Smullen! Schransen! Aan-val-luuuuuuh! De wereld om je heen bestaat dan even niet meer. Dat bleek ook wel. Want terwijl wij met z’n allen de lach nog op het gezicht hadden staan en volop aan het genieten waren van deze onwerkelijke voorsprong lag de 1-2 ineens tegen de touwen. De nummer 10 van Rijen – hun beste man – rondde een fraaie solo met een prachtige, doffe dreun in de kruising af. Ook goedemiddag!

We schrokken. Het zal toch niet? Nee, het zal niet. Want onze eigen Mbappé junior zorgde weer voor wat meer kleur op de wangen. De perfecte pass kwam van Oskar; hij stuurde Joris weg zoals je hem weg moet sturen. Joris sneed de back af als een wegpiraat in ‘Blik op de weg’. Flits, weg, kruisen, en op de keeper af. Hij zag niemand vrij staan en besloot schuin vanaf rechts zelf uit te halen. En hoe! Ook dit schot had TNT-kracht. De keeper stak zijn handen pas de lucht in toen de bal het dak van het doel al een stevige klapzoen had gegeven: 1-3 na 23 minuten.

Drie minuten later brak onze behendige spits Lukas door. Hij stormde alleen op de doelman af, maar zijn kleine, snelle beentjes werden bruut onderuit gemaaid. Zijn oma, die uit Brazilië was overgekomen en helaas de zon daar had gelaten, zag het vanonder haar dikke muts gebeuren. Daar viel kleinzoon. In de zestien. Strafschop, vlak voor rust. Mooier kon niet. Maar wie gaat hem nemen? Afspraken? Nee, die zijn er niet. Moeten ze zelf oplossen. Nou, dat deden ze. Waar het briefje van Oranje de geschiedenis in gaat als een van de meest memorabele Nederlandse voetbalmomenten, introduceerde JEKA JO13-2 op zaterdagmiddag 24 november op sportpark De Vijf Eiken in Rijen het spelletje ‘Wie neemt de strafschop?’. Het ging tussen Xander en Teun. Hoe los je dit op, zonder strijd? Simpel. Met steen-papier-schaar. Daar stonden de twee, randje zestien, terwijl de scheidsrechter met een verbaasde blik stond te wachten. 1-2-3, steen-papier-schaar! Xander won. Hij mocht de penalty nemen. Aan de rand van het veld durfde Sandra nauwelijks meer te kijken. Ze was nerveuzer dan haar oogappel binnen de lijnen. Xander nam een aanloop. Schot, hoek…. de keeper pakte hem met een fraaie redding. Balen. Niet alleen in het veld, maar ook bij onze grote aanhang ter plekke en bij de ouders die via WhatsApp op de hoogte werden gehouden. ‘Nietteglôôve’, appte JP. Met twee uitroeptekens erachter!! Niet met 1-4 de rust in, maar met 1-3. Maar wel met 1-3.

Toch hadden we het in de tweede helft een tijdje lastig. Niet alleen doordat Rijen beter ging voetballen, maar vooral ook doordat wij ze beter lieten voetballen. Er vloog een bal voorlangs, er landde er nog eentje op onze lat. Voorin aasden Joris en Jasper op de ruimte waarvan je wist dat die zou komen. En die kwam er. Jasper werd weggestuurd op links en trok voor. Mels miste de bal maar net, maar achter hem stond Joris en die bedacht zich geen moment. Voet eronder, tikkie met de binnenkant, keeper uit balans: 1-4, 51e minuut. Wedstrijd gespeeld. Maar niet voor ons. En niet voor Joris. Vier minuten later stuurde hij twee Rijenaren het aanpalende bos is, en koerste op de doelman af. En toen waren daar de beelden van Mbappé, die hij eerder op de dag had bestudeerd. Ze zaten in zijn hoofd. Actie, snelheid, kijken en… Joris passte op Xander die alleen nog maar tegen de bal aan hoefde te lopen: 1-5. ,,Papa”, zei hij later en liet me de beelden zien, ,,dat was déze actie van Mbappé.”

Ja, dat doen we allemaal zomaar bij JEKA J013-2. Soms…

Zo werd het een prachtige overwinning in deze zespuntenwedstrijd. Sommige spelers wisten nu het antwoord! Want 1 doelpunt, plus 5 doelpunten = 6. Nee, boys. We pakten gewoon drie punten, maar omdat we samen met Rijen onderaan de ranglijst stonden, voelen ze als zes. Want door deze zege nemen we afstand van de laatste plaats en kunnen we weer wat meer naar boven kijken. Op weg naar… de volgende zespuntenwedstrijd! Maar vooral naar heel veel spelplezier met 13 jongens die zaterdag lieten zien dat ze een echt team kúnnen en wíllen zijn. En dat is zelfs nog veel meer waard dan die “zes” punten…
 
Rolf Finders
Voetbalvader

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.