Wedstrijdverslag

Zaterdag 3 november om 10::30 uur
0

JEKA JO13-2

2
Hilvaria JO13-1

Let’s dance! De volgende keer misschien?

Geschreven op: 08 november 2018
Rolf Finders

door: Rolf Finders

We dropen af. We baalden. We treurden. Niemand lachte. Een enkeling huilde zelfs. Onze trouwe toeschouwers vonden het sneu voor de boys. Een enkeling vloekte. Dit lieg ik; het waren er meer. Ik was een van hen. Ik zal de letterlijke woorden hier niet herhalen.

Verliezen doet pijn, al was dat dit seizoen niet altijd te zien bij ons na afloop. Nu wel. Want verliezen als je je stinkende best hebt gedaan, komt pas echt aan. Dit keer stond er een echt team, werd er gebikkeld en gestreden. We hielden lang stand, we kregen zeker voor rust kansen op meer, maar tegen het einde van de wedstrijd piepte en kraakte het aan alle kanten. De batterij was leeg, geen oplaadpaal meer in de buurt. Moe. Kapot. Een foutje, nog een foutje, 0-1, 0-2. Eindsignaal. Klaar. Kater. Jeka-Hilvaria 0-2.

Kille cijfers vertellen echter nooit het hele verhaal. Wie woensdagavond de beelden van Juventus-Manchester United heeft bekeken, weet wat ik bedoel. Wie ze niet heeft gezien: tik op YouTube de wedstrijd in en geniet. Vooral van het buitenaardse openingsdoelpunt van Ronaldo, die keer op keer laat zien dat hij nog steeds van absolute wereldklasse is en goals maakt die ingelijst moeten worden.  

Juve had minstens met 4-0 moeten winnen, maar raakte de paal, de lat, een been. De Oude Dame reeg de kansen aaneen als een wonderschone kralenketting, maar de missers ook. Ja, ook duurbetaalde profs die dagelijks trainen krijgen de bal niet altijd in het netje. Heel vaak niet zelfs. Het laffe Manchester  sloeg in de laatste vijf minuten toe: vrije trap en een frommelgoal, 1-2. Tranen in Turijn. Mooie kop.

Janken bij JEKA ook; al staat die niet boven dit verhaal. Dat weiger ik. Waarom? Omdat ik afgelopen zaterdag een team heb gezien dat eindelijk lijkt te begrijpen dat je met inzet, met elkaar helpen, met er samen voor willen gaan een heel eind kunt komen. Want waar wij de afgelopen weken niet tot nauwelijks in de buurt van het doel kwamen, denderden we nu in de eerste helft als een kudde op hol geslagen buffels over Hilvaria heen. Nee, het was niet altijd even gepolijst, dat heb je nu eenmaal met op hol geslagen buffels, maar er zat zoveel druk op dat het kookte.

Onze drie aanvallers lieten de achterhoede van de ploeg uit Hilvarenbeek wankelen, maar helaas niet  struikelen. Eerst was het Jasper op links die als een slangenmens door de defensie slalomde, maar net iets te lang aarzelde met het overhalen van de trekker. Daarna raasde Joris keihard op een treffer af, maar met zijn laatste kap kapte hij ook de weg naar succes om. Maar het was prachtig om te zien. We vielen aan, we kwamen in de zestien, het was alarmfase 1 bij Hilvaria. Wij gingen van onze kracht uit, niet van onze zwakte. De trainer van de ploeg uit Hilvarenbeek schoof zelfs in zijn achterhoede om onze snelle buitenspelers te stuiten. Ik begreep dat wel.

Ik zag aanvallen die ik nog niet had gezien; ik zag ook aanvallen waarbij de laatste pass had moeten komen, maar niet kwam. Net een draai te veel, of een draai de verkeerde kant op, of een slap ziekenhuisballetje. Of een bal naar…. helemaal niemand. Als we daar nog iets slimmer in worden – waarom moeilijk doen als het makkelijk kan – dan staan we straks nog veel vaker 1 op 1 voor de keeper. En hoe meer kansen, hoe meer kans op succes. Dat herinner ik me nog van vroeger op het pleintje. Of op het grasveldje bij ons in de wijk. Partijtjes op ‘leven en dood’ met als spelregel: drie corners penalty! Dan wilde je wel aanvallen, dan zette je wel druk, dan gaf je wel gas. Op jacht naar treffers. Op jacht naar de eeuwige roem van de straat. Al dacht het echtpaar dat met zijn huis aan ons trapveldje grensde daar iets anders over als een bal van mij de kopjes van hun net geplante bloemen weer eens bruut onthoofdde. Yes! Derde hoekschop. Strafschop! Ik juichte. Zij vloekten. Toen begreep ik daar helemaal niets van. Nu wel. Daarom staan er bij ons thuis geen bloemen aan de voorkant…

Drie corners penalty. We hadden er tegen Hilvaria dan zeker eentje gehad. Met rust stond het echter 0-0. Dat was winst. Ik vloog spontaan de moeder van Freek in de armen. ,,Het is 0-0, mooi toch.” We gingen bijna dansen, maar ik dacht: eerst de tweede helft nog even afwachten. En dat was maar goed ook. Want na rust hielden we ons goede spel niet vol en draaide Hilvaria de rollen om. Toch kregen we nog een paar kansen en hadden we zelfs een strafschop moeten krijgen. Dat gebeurde niet. De 0-1 gaven we gewoon cadeau. Met een bijzonder fraaie strik erom. Toen de 0-2 viel, knakte onze hoop op een punt net zo bruut als de rozen van mijn oude overbuurvrouw. Tja, moeder van Freek, dat dansje moet dus nog even wachten. Zaterdag misschien…? Let’s dance!
 
Rolf Finders
Voetbalvader

 

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.