Wedstrijdverslag

Zaterdag 15 december om 09::00 uur
3

JEKA JO13-2

Joris Finders
Xander Haarmans
Jasper Jonk
1
DIA JO13-1

Kling goaltje klinge-linge-ling

Geschreven op: 22 december 2018
Rolf Finders

door: Rolf Finders

Merry Christmas. Ho ho ho!

Ho ho ho? Het ging iets meer dan een week voor Kerstmis vooral van go go go en helemaal niks ho. Wij schoten tegen DIA uit de startblokken als een stel op hol geslagen rendieren, die nog precies een uur hadden om alle pakjes te bezorgen. Go go go! Het was alsof Dasher, Dancer, Prancer, Vixen, Comet, Cupid, Donder en Blitzen in het veld stonden. En aangezien die kunnen vliegen, leken we ook te vliegen. Over tackles heen, over benen, met bal of zonder bal. We hadden vleugels. Een Boeing 737 was er niets bij.

Ja, ik vergeet één belangrijk rendier, misschien wel de bekendste: Rudolph the Red-Nosed Reindeer. Maar die stond naast het veld te genieten en – ja, echt waar, genoemd naar mijn opa – hij heeft als eerste geboortenaam Rudolph, alleen dan met een f. Een rode neus had ik trouwens ook. Nee, niet van de drank lolbroeken, maar van de kou.

Zoals sommigen van jullie weten, is mijn zoontje dit seizoen overgestapt van DIA naar JEKA. Van geel-zwart naar de tricolores. Het lijkt qua clubkleuren wel op een overgang van NAC naar Willem II… Joris is opgegroeid bij de Teteringse geel-zwarten, en speelde nu tegen een groot aantal spelers met wie hij altijd heeft gevoetbald. Die bij hem op school zitten. In de klas ook. Ik was jarenlang leider bij DIA. En spelen tegen je oude club is, zo zou Kraantje Pappie rappen, “best wel een ding, hè.”

Vraag het maar aan – we gaan even heel ver terug in de tijd – Wim Jansen, Feyenoorder van zijn tenen tot zijn krullen. Wimpie was Mister Feyenoord; speelde er vijftien seizoenen, won de Europacup 1 (nu Champions League), de UEFA Cup (nu Europa League), de Intertotocup (3x zelfs) en de wereldbeker. Hij werd ook drie keer kampioen met Feyenoord. Maar Wimpie koos, na een avontuur bij Washington Diplomats, in november 1980 voor… Ajax! En dat viel net zo verkeerd als een kleffe oliebol die een jaar over de datum is.  

We schrijven 7 december 1980, Feyenoord-Ajax, De Kuip. Het heeft gesneeuwd. Wim Jansen maakt zijn debuut voor Ajax in de meest beladen wedstrijd van het seizoen. Tijdens de warming-up vliegt er een ijsbal vanaf de tribune richting de kleine middenvelder en raakt hem vol op het oog. Wimpie speelt nog een kwartier en moet zich dan laten vervangen. ,,Ik wilde per se spelen”, zei Jansen later. ,,Ik zag na die knal van die ijsbal de hele tijd al wazig, maar na een kwartier zag ik niets meer.”

De gooier van de ijsbal was… 12 jaar. Het blad Staantribune sprak een paar jaar geleden met hem. Of ie spijt had? ,,Nee joh, dat was echt werelds!”, zei Youseph Buhsina. Het kind werd een held in zijn vak. ,,Iedereen in het publiek gniffelde wat. Wie heeft er gegooid vroeg iedereen?” Hij dus. ,,Ik kon meteen alles krijgen: frikandellen, cola, friet, iedereen bood me van alles aan.”

Feyenoord won met 4-2, maar werd geen kampioen. Ajax trouwens ook niet. Wie dan wel? (de oplossing staat onderaan dit verhaal)
Gelukkig had het deze zaterdag niet gesneeuwd…

Joris was voor de wedstrijd tegen zijn oude club heel duidelijk. ,,Papa, als ik scoor, ga ik niet overdreven juichen. Dat kan ik niet maken.” Ik was trots op hem.

Hij scoorde.

Terwijl ik stond te kletsen met Ivo, de ex-trainer van Joris bij DIA, miste ik het doelpunt nog bijna ook. Maar Ivo riep: ,,Ja hoor, hij is weg. Daar gaat ie!” Ivo heeft er kijk op. Want hij ging inderdaad. De perfecte pass was van Tom, ons rendier Donder op het middenveld. Joris snelde als rendier Blitzen snoeihard naar binnen, schudde een verdediger van zich af, kapte doelman Manu (een van zijn vrienden) uit en schoof de bal met links in het lege doel: 1-0 na acht minuten. Go go go!

En we gingen door. DIA kon alleen maar achteruit, als een arrenslee die een besneeuwde helling op moet maar te weinig vaart heeft en halverwege te maken krijgt met de wetten van de zwaartekracht. Er was geen ho ho houden aan. We domineerden, combineerden en creëerden. Op links denderde de tandem Teun-Xander de spelers van DIA aan alle kanten voorbij, alsof je met een Porsche 911 Turbo een Kia Picanto inhaalt. Kappen en draaien, tik en tak, versnellen en… BAM! Even dacht ik dat iemand een hele doos illegale Cobra 6 had laten ontploffen die van de vrachtwagen was gevallen, maar het bleek een knal te zijn die van de schoen van Xander, ons rendier Comet was vertrokken. En een komeetinslag was het. De bal vloog zo hard in de kruising, dat de materiaalman van JEKA zijn telefoon al had gepakt om een nieuw net te bestellen: 2-0 na twintig minuten. Dit was Jingle Bells all the way. In onze groepsapp verschenen twee emoticons met spierballen; verstuurd door Sandra, de mama van  de middenvelder met buskruit in zijn schoenen.

Wat een lekkere eerste helft. Maar ja, het was maar 2-0, omdat we te lief waren voor onze tegenstander die allang volkomen kansloos had moeten zijn. Die als Wim Jansen in de touwen had moeten liggen. Maar 2-0? Ik durfde nog niet te juichen.

Terwijl DIA de warmte van de kleedkamer opzocht, hield trainer Lucas de boys op het veld. Wijze les van paar weken geleden toen er tegen RFC een 3-1 ruststand op het bord prijkte, maar het uiteindelijk 3-5 werd. Dan maar kou lijden, beter dan in slaap sukkelen door de centrale verwarming.
Hielp het? Wat zal ik zeggen…

Feit is dat DIA na rust een spits inbracht die voor power zorgde. Eigenlijk was dat het grootste verschil met voor rust. Wij schrokken, terwijl dat helemaal niet nodig was, en werden daardoor de arrenslee die DIA voor rust was. Te veel achteruit. Volkomen onnodig, want als we de bal gewoon waren blijven rondspelen als in de eerste helft, maakt het geen klap uit wie er bij de tegenstander in de spits staat. Tenzij hij Messi heet.

Maar onze rendieren bleven wel vechten. Voor elke bal. Het was echter minder go, go, go, maar meer ho ho ho! Tot hier en niet verder. DIA kwam wel verder, omdat de nieuwe spits met een prachtig afstandsschot keeper Freek volkomen kansloos liet: 2-1 na een kwartier. Geel-zwart leefde op als NAC tegen Vitesse. Maar wij zijn geen Vitesse, al leek het spel van beide kanten nergens meer op. De ballen vlogen van links naar rechts alsof we bezig waren met een ongecontroleerd sneeuwballengevecht. Er zat geen lijn meer in. Totdat de rendieren de arrenslee weer in het spoor trokken. Eerst schoot Joris na een snelle uitbraak de bal nog net voorlangs, maar daarna sloegen we toe. Joris gaf een steekpass op de naar binnen sprintende Jasper, ons rendier Dancer, die met een paar soepele heupbewegingen iedereen van zich af schudde en met afronden zo cool bleef dat de ijspegels aan zijn neus hingen. Kling goaltje klinge-linge-ling: 3-1, met nog twee minuten op de klok. Case closed! All I want for Christmas is een overwinning.

Die kregen we. Die verdienden we. We waren de betere ploeg en sloten zo de eerste helft van het seizoen in stijl af. Dat geldt ook voor Rudolph the Red-Nosed Reindeer, die daardoor dit positieve verslag kon schrijven. En dat is veel leuker dan een stukje tikken na een nederlaag. Thanks boys. Op naar komend jaar. Laat mijn neus maar weer glimmen! Rudolph the Red-Nosed Reindeer had a very shiny nose. And if you ever saw it.  You would even say it glows…

(In het seizoen 1980/1981 werd AZ’67 kampioen. Een overwinning leverde toen nog 2 punten op. Het gat met nummer 2 Ajax was immens. Dit was de stand (let ook op het doelsaldo):
1. AZ’67 34-60 (101-30); 2. Ajax 34-48 (88-54); 3. FC Utrecht 34-45 (67-33); 4. Feyenoord 34-45 (74-48); 5. PSV 34-44 (62-31). Een seizoen later werd Ajax trouwens wel kampioen. Met Wim Jansen.

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.