Wedstrijdverslag

Zaterdag 13 april om 10::15 uur
0

Halsteren JO13-2

4
JEKA JO13-2
Tom Brinkman
Jasper Jonk
Xander Haarmans
Joris Finders

Ja, dit is een goed stel hoor!

Geschreven op: 19 april 2019
Rolf Finders

door: Rolf Finders

Of de coaches erin zouden slagen om één minuut hun mond te houden, was de vraag. Dat lukte. Toen het al 0-4 stond. Knap toch?

Soms is het leven van een coach best overzichtelijk. Meestal niet. Maar zaterdag in en tegen Halsteren had elk nadeel zijn voordeel. We hadden 12 spelers, maar slechts tien echt okselfrisse boys. En tijdens de wedstrijd vielen er links en rechts nog een paar tegen de grasmat. Enkelpijntje hier, straf kuitje daar, een echte, stoere bloedneus voor Teun en soms een beetje commedia dell’arte. Maar het elftal stortte niet in als het dak van de Notre-Dame, bluste elk binnenbrandje en liet de technisch vaardige thuisploeg net zo kansloos als Juventus tegen Ajax. Ja, soms sla ik weleens een beetje door…

Sportpark De Beek, zaterdagochtend, half 10. Ik heb er persoonlijk prachtige herinneringen voor de eeuwigheid aan. Mocht er begin jaren 90, in het prille begin van mijn journalistieke carrière, langs de lijn staan als verslaggever. In de tijd dat Halsteren een fantastische hoofdklasser was met een elftal dat niet alleen een hechte vriendenclub was, maar ook subliem voetbal speelde. Trainer toen was oud-NAC-er Frans Vermeulen. In het doel stond John – over-mijn-lijk-dat-er-een-bal-ingaat- de Frel. Een doelman die altijd wilde winnen. Niet alleen met voetbal. Toen ik zijn afscheidsverhaal schreef, zei hij: ,,We deden hier thuis eens een spelletje Risk. Nou, we begonnen achter in de kamer, maar op een gegeven moment lag het bord helemaal aan de andere kant.”

De keeper speelde 18 seizoenen voor Halsteren 1, meer dan 800 wedstrijden. En stond altijd in de basis. ,,Als er een nieuwe keeper wordt aangetrokken en die pakt op de training tien ballen, dan pak ik er vijftien al krijg ik een hartaanval”, zei hij in het afscheidsverhaal. Een paar maanden eerder was De Frel met 140 kilometer per uur met zijn Peugeotje 106 tegen een boom geknald. Wagen in de kreukels. Hij ook.  ,,Ik dacht: ik moet voetballen, want anders haal ik die achthonderd wedstrijden bij Halsteren niet. Ik had nog vijf wedstrijden nodig. Ik kon nauwelijks lopen, rechtstaan, mijn schouder was gekneusd, mijn gezicht lag open. Maar ik heb de keeperstrainer opgebeld, want ik wilde aan die achthonderd wedstrijden komen.” Drie weken later stond hij weer onder de lat. Hij eindigde op 803 duels. ,,En eigenlijk 830 als ik alles meetel”, zei hij.

Achterin bij Halsteren beukten mannetjesputters als Connie Heeren en Adrie van den Heuvel. Een commando-duo dat je doormidden schopte als het moest. En ook als het niet moest. Het middenveld en de voorhoede had met spelers als Johan van Bijsterveld, Cees Moerkens en de Dennis Bergkamp van Halsteren, Ronald van Sliedregt, zoveel klasse in huis dat het een feest was om naar een wedstrijd van de geel-zwarten te kijken. In het seizoen 1991-1992 viel alles op z’n plek. Halsteren eindigde samen met SV Meerssen op de eerste plaats. Beslissingswedstrijd op 14 mei 1992 in Geldrop. Duizenden mensen langs de kant en… Halsteren won door treffers van Ronald van Sliedregt (2x) en Rob Swaans.

Zaterdag stonden er maar een paar mensen minder op het prachtige sportpark De Beek, dat zoveel voetbal ademt, dat het een feest is om er te mogen spelen. Onze boys kennen deze historie uiteraard niet, who cares ook, en namen aankomend op het sportpark eerst te vroeg een afslag naar links! Ja, daar voetbalt buurman VVC’68, zaterdagclub die altijd in schaduw heeft gestaan van Halsteren. Gelukkig gingen ze later in het veld wel steeds de goede kant op.

Iedereen had er echt zin in. Zoveel zin zelfs dat ook de spelers met blessures wilden voetballen. Behalve Daan. Die had zich al afgemeld, want was iets te hard op zijn stuitje gevallen. Maar hij was er wel bij. Als supporter. Grote klasse! Ja, zo’n team hebben we. Tim wilde ook spelen, maar had nog last van een protesterende spier in zijn kuit, een blessure die hij een week eerder had opgelopen tegen Klundert. Coach/trainer/vader Lucas smeerde er een wondergoedje op en tapete de kuit in. Maar zo strak dat het bloed na een paar minuten warming-up bijna uit Tims tenen spoot. ,,Iets te straks, pap.” Hup, weg tape en ballen maar. Kun je spelen? ,,Ja hoor.” Tim speelde. Eén helft. Toen was de kuit zo hard geworden dat ie de Notre-Dame had kunnen stutten.

We speelden prima, al duurde het nog vijftien minuten voordat we ons veldoverwicht op de perfecte kunstgrasmat ook in een doelpunt uitdrukten. De uitstekende hoekschop was van Teun. Tom scoorde à la De Ligt: perfecte timing, boven iedereen uit, knik: 0-1. Op slag van rust volgde de dreun. Joris bleef op rechts in een bal geloven, sprintte, gooide zijn lijf erin, kapte en trok de bal met links voor. Tweede paal, en jawel, daar was ons duveltje-uit-het-doosje weer. Jasper, 0-2.

Dat is lekker rusten. Op naar de kleedkamer. De coaches lachten. Iedereen lachte. Het liep lekker. Maar… Duidelijke woorden volgden. ,,Er valt vandaag tegen ons helemaal niets te halen. Niets. Als we zo blijven spelen, dan vallen er nog meer doelpunten. Dus, dadelijk meteen vanaf het begin: druk erop houden. En simpel voetballen.” De boys slaakten een oerkreet. Ja, die gingen het gras opvreten. Al is dat bij kunstgras niet echt aan te raden.

Maar ze vraten Halsteren op. Op de prima eerste helft, volgde een nog veel sterkere tweede. Het had ook 0-7 kunnen worden, zoveel kansen creëerden we. Het werd 0-4. De 0-3 was van Xander, een typische goal voor hem. Het patent is al aangevraagd. Schot, met een boog, zo super slow-motion dat je denkt: beweegt die bal nog wel? Ja hoor, plof, bovenhoek: 0-3 na 46 minuten. Het uitroepteken achter onze galavoorstelling zette Joris, die attent reageerde bij een hoekschop en de bal snoeihard binnen rammelde: 0-4. Buit binnen. Nog steeds koploper.

Ja, toen nog wel. Maar een paar dagen later stond Klundert ineens bovenaan. Dat had een tijdje geleden met 4-7 verloren van Rood Wit, maar het verhaal gaat dat bij de Willebrorders toen een te oude speler heeft meegedaan. Die zou er zelfs vijf hebben gemaakt! Klundert tekende protest aan, de KNVB honoreerde dat. Prima. Regels zijn regels. We staan nu gedeeld eerste, alleen heeft Klundert een veel beter doelsaldo.

Nog vier wedstrijden. Nog vier finales. En wat er ook gebeurt, waar we ook eindigen, dit team is een team om trots op te zijn. Een vriendenclub die na de winterstop laat zien uitstekend te kunnen voetballen. Met spelers die elkaar alles gunnen. Die voor elkaar knokken. Die willen winnen. Net als Halsteren in het seizoen 1991-1992. Of het ook zo mooi eindigt?

Rolf Finders
Voetbalvader

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.