Wedstrijdverslag

Zaterdag 6 april om 11::30 uur
2

JEKA JO13-2

Jasper Jonk
Joris Finders
2
Klundert JO13-1

Het Paasgevoel op een zinderende zaterdag

Geschreven op: 12 april 2019
Rolf Finders

door: Rolf Finders

Het is bijna Pasen. Wat betekent dat ook alweer? Nee, het heeft niets te maken met de geboorte van de Paashaas. En nee, ook niet met eieren verven of het kampioenschap ‘wie de meeste chocalade-eitjes in 1 minuut naar binnen kan proppen.’ Zonder te kotsen. De invoering van een maandagloze schooldag dan? Bijna. Bugs Bunny? Eeeeh. Flappie? O nee, dat was een konijn. Wás.

Nee, Pasen heeft alles te maken met De Wederopstanding. Met de wederopstanding van Jezus. Nee, dat was geen hallucinerende truc van Hans Klok. Jezus? Wie? Dat was die man die opstond uit de dood. Remember. Jesus Christ. Ja, dat roepen de trainers van JEKA JO13-2 ook weleens als iets niet lukt. Of als je een seizoenkaart van NAC hebt. Dan roep je het wel vaker. Al zal het woordgebruik dan doorgaans wat platter zijn. Gewoon – excusez le mot - kut! Over NAC gesproken. Als het geel-zwart vanavond lukt om van Emmen te winnen, dan mag je ook al een beetje spreken van een wederopstanding. En als het niet lukt, dan wordt het zoeken naar een ontsnapping lastiger dan het vinden van de eieren die de Paashaas heeft verstopt. Drie meter onder de grond.

De Wederopstanding. Ze hebben er een Spanje een prachtig woord voor. Remontada. Nou, in vergelijking met wat wij afgelopen zaterdag flikten is de wederopstanding van Jezus maar kinderspel. In de eerste helft stonden wij er namelijk bij als elf wassen beelden waar ze bij Madame Tussauds een punt met uitroepteken aan kunnen zuigen. Zo levensecht. Zo bewegingsloos. Zo prachtig gestileerd met al die kopjes omlaag. Het zag er uit als een frustrerende ellenlange zomerfile op een Zwarte Zaterdag op de Route Soleil.

Tegenstander Klundert, de nummer 2 die op slechts drie punten van ons stond, reed er als een Harley Davidson tussendoor. En hard ook. Dwars door de geluidsbarrière heen, lachend slalommend langs apathisch toekijkende JEKA-boys die hun uiterste best deden om een slow-motion te imiteren. Daar slaagden ze cum laude in.

Beide coaches hadden vooraf met elkaar afgesproken dat ze minder aanwijzingen zouden geven deze wedstrijd. Dat lukte. Dertig seconden. De Klundertse tricolores stonden namelijk na een keer knipperen met de ogen al voor ons doel. Tja, hou dan als coach je mond maar eens. En zelfs als je hem houdt, valt ie zo ver open van stuitende verbazing dat er een hele legbatterij eieren doorheen kan.

JEKAAAAAAAAAAAAAA! WAT ZIJN WE AAN HET DOEN!!!!!!!!!

Dit was verstoppertje spelen. Die wedstrijd wonnen we glansrijk. Dit was – laat ik in paastermen blijven – angsthazenvoetbal met de staart tussen de niet bewegende benen. Dit was… Ja, wat was het eigenlijk?

Zesde minuut, 0-1. Dat was mazzel. Want pas 0-1, waar het al 0-3 had kunnen staan. We gooiden de organisatie om. Want Klundert speelde met twee spitsen, en een middenvelder er een beetje hangend achter. Daar hadden wij met vier verdedigers geen antwoord op. Dus, change of plans. Drie achterin, en de vierde schuift door op hun sluwe schaduwaanvaller die meer ruimte kreeg dan een vrolijke biokip op een stuk grond van 20.000 hectare.

Grenzen dicht! Trumpiaanse muur ervoor. Douanecontrole. Aanpakken die gasten. Dit kan niet meer. Dit is solliciteren naar een kleurloze bijrol in de rest van de competitie. Dit is eieren zoeken met een blinddoek om, de handen in de boeien op de rug en de benen vastgebonden met tie wraps. De omzetting werkte. Tactisch. Maar mentaal hadden een paar spelers een flinke trap onder hun achterste, een doffe klap op hun schouders en vooral een positieve peptalk nodig. Want ook al werden we beter, het geloof op een goede afloop kreeg een nieuwe klap toen de nummer 2 zeven minuten voor rust de 0-2 tegen de touwen kopte.

Wie onze boys in de pauze naar de kleedkamer zag lopen, moet gedacht hebben dat het al 0-6 stond. Alsof ze een kruis op hun schouders droegen. Een Passion zonder Passie. Het Lijden prachtig verbeeld. Vergeet The Passion in Dordrecht, het gebeurde gewoon op een achterafveld aan de Beukenlaan. Tijd om de beuk er nu maar eens echt in te gooien. Te beginnen verbaal. In de beslotenheid van de kleedkamer.

Nee, nooit door te schelden. Nooit door spelers te schofferen. Maar altijd, hoe matig we ook speelden, benadrukken dat er in één helft nog van alles mogelijk is. Dat we beter zijn. Als we willen. We zagen een paar kopjes hangen als een tulp die geen water heeft gekregen. Geknakt. Het werd een peptalk met Pokon. Ik haalde eerdere wedstrijden aan. Eerste helft van het seizoen. We stonden met 3-1 voor, thuis tegen RFC. We verloren met 3-5. Ik haalde de wedstrijd, even daarvoor gespeeld, van onze 13-1 aan. Die stonden zaterdag met 2-0 voor in de pauze tegen JVOZ. Het werd 2-2. Nu wij boys. Dat kunnen wij ook. Willen we nummer 1 blijven? Willen we er voor gaan? Willen we onze toeschouwers laten zien wat we kunnen? Zijn we klaar voor De Wederopstanding. Dan gaan als een Paashaas! Nee, dat laatste zeiden we niet. Het moest niet te lollig worden.

Maar we gingen. En hoe! Zoef de Haas was er niets bij. Klundert moet hebben gedacht dat er elf andere spelers in het veld stonden. Dat we doping hadden geslikt. Nu was het hún trainer die de longen uit zijn lijf moest schreeuwen en zich afvroeg waarom de ronkende motor ineens een pruttelende Solex was geworden. Wij tikten, wij drukten, wij creëerden meer kansen in een paar minuten dan in de hele eerste helft. Het wachten was op – zoals dat zo mooi in het Duits heet – das Anschlusstor. En dat viel, al moesten we er nog 11 minuten op wachten. Joris zette goed door op rechts, trok de bal voor, over de Klundertse doelman heen en… Daar was Jasper bij de tweede paal. Tik, binnen, 1-2.

Onze toeschouwers voelden dat het kon. Wij ook. En het belangrijkste: de spelers geloofden er weer volledig in. Klundert wankelde. De vader van Oscar leefde op afstand mee en appte: ,,Zet hem op mannen! Tot het gaatje, alles geven.’ Hij postte er een afbeelding van een vuist bij. Tijd voor de volgende tien tellen! En die kwamen snel. Vier minuten later al. Xander passte de bal op de inkomende Joris en die schoot hem met links in de linkerhoek. Keeper op het verkeerde been, 2-2.
De Wederopstanding. Remontada. Goochelen zonder Hans Klok. Zat er nog meer in? Ja. Maar ook minder. Want we speelden zo vol op de aanval, dat er achterin gaten vielen. Soms groter dan het Zwarte Gat. Klundert was af en toe dreigend, maar bleef gelukkig slordig in het vervolg. Wij ook.
En toen stokte onze adem…

(het is nu de bedoeling dat er een heel lange pauze valt om het verhaal nog wat spannender te maken)

Freek kwam zijn doel uit om een lange bal te onderscheppen. Maar door alle spanning van de tweede helft pakte onze tijger hem buiten de zestien in zijn handen. Vrije trap. Met nog 1 minuut op de klok.

We zetten een muur. Maar geen Trumpiaanse. Ik telde slechts drie spelers en zag de ruimte aan de rechterkant van de muur. Ik schreeuwde: ,,Vier man in de muur. Vieeeeeeeer!” Maar ik heb niet zo’n harde stem. Die vierde kwam niet. De speler van Klundert nam een aanloop en krulde de bal met de kromming van een banaan binnen. Nu knakte ook mijn kop. Maar…

(het is nu weer de bedoeling dat er een heel lang pauze valt, zodat de ultieme apotheose nog ultiemer wordt)

De scheidsrechter keurde de treffer af. Ik had niet gezien waarom, maar Richard, de vader van onze doelman, had alles gefilmd en liet me na afloop de beelden zien. Een speler van Klundert hield Freek volledig vast. Onze doelman kon geen kant op. En dat had onze perfect leidende scheidsrechter gezien. Zonder VAR. Zonder hulp. Gewoon door geconcentreerd te blijven tot de laatste seconden. Terecht afgekeurd.

Zo bleef het 2-2, na een tweede helft waar wij heel trots op mogen zijn. Zo terug knokken. Zo opstaan, terwijl we volledig in de kreukels lagen, betekent meer dan een simpele 4-1 overwinning op wie dan ook. Dit was De Wederopstanding. De Remontada. Maar dit waren vooral wij. Het Team. JEKA JO13-2. Jesus Christ! Hallelujah!
 
Rolf Finders
Voetbalvader

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.