Wedstrijdverslag

Zaterdag 18 mei om 10::00 uur
3

JEKA JO13-2

Jasper Jonk
Mick Gielen
Teun de Graaf
1
Rood-Wit W JO13-1

Eigenlijk is mijn vijf een soort acht

Geschreven op: 24 mei 2019
Rolf Finders

door: Rolf Finders

Onthoud de volgende uitspraken. En lees dan verder….

Hoezo moet ík dat doen?
Kan jij me niet even brengen?
Echt kapot schamend zoals jij doet.
Ik sta al lang weer voldoende.
Iedereen had onvoldoende, eigenlijk is mijn vijf een soort acht.
Beter doe je dat niet.
Beter zeg je dat niet meer.
Ik krijg stress door jou.
Doe je dít aan?
Iedereen uit de klas mag er naar toe.
Ik ruim het zo op.
Hoezo?
Jahaaa, ik zei toch dat ik het zo doe.
Ik moet hier altijd ALLES doen.
Heb je mijn broek gewassen?
Dat is echt kapot grappig
Moet ik echt mee?
Is daar wel Wifi?
Wat is de Wificode hier?
Dat snap jij toch niet.
Ik mag ook nooit wat van jou.
Mag ik even geld?
Luister je wel?
Nou, dan geloof je me niet!
Jaha, ik heb je wel gehoord.
Hoe moet ik dat nou weten?
Doe ik straks.
O, vergeten!
En ik deed niets, echt niet.
Hoezo mag jij dat wel en ik niet?
Doe nou niet meteen zo boos.
Waar is …? Ik had het hier neergelegd en nou is het weg.
Mag ik jouw oplader even?
Even dit afkijken, het duurt nog maar vijf minuutjes.
Hè? Hùh? Watte?
Wat eten we vandaag? Gadver, alweer?
Iedereen gaat altijd naar New York. Hoezo gaan wij nooit naar New York?
Doe rustig. Ik vraag alleen maar…
Ik ben geen baby meer hoor.
Ja, in jouw tijd misschien maar nu gaat dat heel anders.
Ja, duuuuh!
Kan iedereen even stil zijn? Ik lig hier te chillen.

Herkenbaar?

En bedenk dan, dat wij een team coachen met jongens onder 13, die niet weten wat puberteit is, maar wel in het oog van een hevige hormonenstorm zitten.
Coach en trainer weten dat. Coach en trainer zijn zelf voetbalvader. Wij zoeken samen wekelijks naar manieren om de groep te prikkelen en te pushen. De ene keer met een compliment, de andere keer met een aai over de bol, dan weer met stemverheffing waarbij de emoties ook weleens met ons aan de haal gaan. Soms zijn we heel wijze mannen door louter te zwijgen. En diep te zuchten. In pubertaal: Ja, duuuuh!

Het is een uitdaging. Opvoeden thuis. En coachen op het veld. Eigenlijk verschilt het niet zo heel veel van elkaar. Mijn lieve collega, voetbalmoeder bij JEKA, postte laatst op Facebook een prachtig bericht over haar talentvolle puberzoon.  Met een foto erbij van voetbalsokken in een vergiet.
Vraag aan zoon: Waarom liggen jouw sokken in een vergiet op de bar?
Antwoord van zoon: Nou gewoon, omdat ik ermee in de potgrond heb gelopen.

Probeer dan als trainer/coach deze leeftijdscategorie maar eens een tactisch verhaal duidelijk te maken over restverdediging, inzakken, pressie zetten, driehoekjes, doordraaien en vooral: met zijn allen gaan tot het gaatje. En liefst nog iets verder.

Ja, duuuuuh. Iedereen had onvoldoende, eigenlijk is mijn vijf een soort acht…

Toch gaan we elke keer weer de strijd aan, omdat we een heerlijke vriendengroep hebben vol pubers, die aan hun wisselende gedrag – ik moet nu oppassen wat ik zeg – niet eens zo heel veel kunnen doen. Maar wel iets hoor.

Lees Het Puberende Brein maar eens van Eveline Crone, het grote standaardwerk over pubers. Ja, onze zonen hebben weliswaar allemaal twee hersenhelften, alleen werkt links nog niet altijd samen met rechts. Sterker nog: soms is een helft gewoon nagenoeg uitgeschakeld. Dat gebeurt vaak als Lucas en ik iets proberen uit te leggen…  ,,Sorry trainers, maar mijn ene hersenhelft doet het niet. Willen jullie het nog een keer herhalen?”

Letterlijk staat er in het zeer verhelderende puberboek: ‘Communicatie tussen hersengebieden verandert van divers naar efficiënt; hersenbanen die eerst kronkelpaadjes waren, worden snelle vierbaanswegen.” Maar er staat ook, en daar zit onze uitdaging: ‘Adolescenten zijn vaak fysiek in staat om bijzondere sportprestaties te leveren.’

Aha! Dat deden we zaterdag ook tegen Rood Wit. Eén helft. Het was eigenlijk net als met die twee hersenhelften. De eerste helft deed alles het, waardoor er chemie was. Waardoor we onze Willebrordse gasten zo dol draaiden dat ze er duizelig van werden en niet meer logisch konden nadenken. Maar na de pauze leken er bij ons zoveel vitale onderdelen in de bovenkamers te zijn uitgevallen, dat we ondanks een 3-1-overwinning met een kater van het veld stapten. Eeeh, dat zeg ik verkeerd. Ik haal hem even terug. Dat de coaches ondanks een 3-1-overwinning met een kater van het veld stapten. De spelers? Die vonden het wel best.

,,We hebben toch een helft goed gespeeld?” (In pubertaal: ‘Eigenlijk is mijn vijf een soort acht’)
,,Het was veel te heet.” (In pubertaal: ‘Kan iedereen even stil zijn. Ik lig hier te chillen’)
,,We hebben toch gewonnen. Nou dan.” (In pubertaal: ‘Luister je wel?’)
,,Jullie waren na rust te negatief met coachen. Dat helpt niet.” (In pubertaal:  ‘Ik krijg stress door jou’)

Allemaal waar. Op die tweede opmerking na. Die is gewoon kapot grappig.

Maar terug naar die eerste helft, want dat is er een om te onthouden. Die willen we het liefste copy paste doen. Elke wedstrijd. We speelden met plezier en passie. Met lachende gezichten en een geweldige inzet. Niet te veel lopen met de bal, maar de bal het werk laten doen. Passen, vrijlopen, veel beweging, druk zetten. De spelers deden het allemaal. En dat resulteerde heel snel in succes. Na twee minuten lag de bal al in het Willebrordse doel na een fantastische combinatie tussen Mels, Teun en Xander. Het was Jasper die de trekker overhaalde: 1-0. Toen onze uitstekende gastspeler Mick na twaalf minuten Oscar zag uithalen, dacht hij: ik loop door, die bal heeft de keeper nooit. Goed gedacht van onze buitenspeler. Met linker en rechter hersenhelft zelfs. Bal kwam terug, Mick stond op de goede plaats: pats, netje, 2-0. Rood Wit liep nog net niet blauw aan door zuurstofgebrek. Wij gingen door. Met goed spel en veel kansen. Het had met rust 6-0 kunnen staan. Het was 3-0, omdat Teun acht minuten voor de pauze een hoekschop van Jasper tot treffer promoveerde. Mooi. Nu door.

Door.?

Wat zeg je dan als coach in de rust? Niet te veel (denk aan die niet communicerende hersenhelften), wel voldoende. Prima eerste helft (compliment), nu het vervolg (prikkel). Niet zoals een week eerder tegen Zundert toen we na rust al aan de douche dachten. Nee, denk aan Halsteren-uit. Eerste helft uitstekend, tweede helft nog beter. Dat is het doel. Er klonk een veelbelovende yell uit alle kelen, maar we lieten vervolgens alle goede bedoelingen in de kleedkamer achter. In pubertaal: ‘Hoezo moet ik dat doen?’

Niemand deed ook meer wat. Nee, dat is te hard. Iedereen probeerde nog wel wat, maar niet meer met overtuiging van voor de pauze. Het was toch al 3-0? Prima toch. Het werd nog 3-1 en heel veel meer is er niet over te vertellen. De tweede helft was er eentje in de pubertaalcategorie: ‘Doe ik straks.’

Net als kamer opruimen en huiswerk maken…

Rolf Finders
Voetbalvader



 

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.