Wedstrijdverslag

Zaterdag 11 mei om 11::30 uur
1

Zundert JO13-1

3
JEKA JO13-2
Teun de Graaf
eigen doelpunt (en een beetje jarige Mels)
Tobias Loose

Een tweede helft als het Songfestival

Geschreven op: 17 mei 2019
Rolf Finders

door: Rolf Finders

Lucas en ik telden doordeweeks de koppen. Nu ben ik nooit geweldig in wiskunde geweest, ik slaagde met een 4 voor mijn havo-diploma, maar deze rekensom begreep ik. Al hadden we nog geen idee hoe we hem moesten oplossen. We hadden namelijk nog slechts 10 spelers!

Hoe kan dat? We begonnen het seizoen toch gewoon met 15 frisse boys? Zijn ze allemaal weggelopen vanwege een gedreven trainer en een gepassioneerde coach die zo geflipt zijn dat ze waanideeën hebben over een weergaloze huldiging op de Ginnekenmarkt. Waar die van het Museumplein een Madurodamuitvoering bij is? Of zijn onze spelers zo goed, dat we er inmiddels vijf hebben zien vertrekken naar Ajax, PSV, Feyenoord, NAC en Willem II? Niets van dit alles. Ofschoon een huldiging op de Ginnekenmarkt best mooi zou zijn. Toch?

Eh, laat maar…

Nee, begin van het seizoen stapte één speler al naar een ander team over. Dat was voordat er één bal was getrapt. En een andere speler zagen we na een paar duels vertrekken naar UVV’40. Net niet categorie Ajax dus. Een paar wedstrijden voor het einde van de competitie werd onze behendige spits Lucas ook nog eens getransfereerd naar JO13-3. Al eerder raakten rechtsback Stan en middenvelder Tom geblesseerd. Kortom: van never change a winning team kwam bij ons geen ene moer terecht.  

Nu hebben we een groot vertrouwen in ons prachtige het-kan-alle-kanten-op-vliegen-elftal, maar we zijn niet zo arrogant dat we dachten de klus tegen Zundert dan maar met een onderbezetting te klaren. Tien man? Ach, kom op, onze tegenstander staat niet zo hoog. Moet kunnen.
Nee! No way! Over onderschatting hebben we het al vaker gehad dit seizoen. Het gebeurt ons regelmatig. We beginnen een beetje op de VVD te lijken. De liberalen namen Forum voor Democratie bij de laatste verkiezingen net zo serieus als ik het jaarlijkse rariteitenkabinet dat Songfestival heet. Pats! Dreun om de oren. Baudet en co wonnen en zijn nu de grootste partij.

Het Songfestival neem ik overigens nog steeds niet serieus.

Ons team wel. Tien man maar. Dus? Moesten we voor de uitwedstrijd tegen Zundert onze selectie aanvullen. Dat deden we met spits Tobias en de middenvelders Sander en Bo. Mooi, dertien spelers, twee wissels, alles weer op orde. Totdat… Joris in de warming-up afhaakte. Onze Zoef de Haas op rechts had al langer last van een zeurend bot onder zijn knie. Nu schoot het er bij een schot vol in. Pijn. Tranen. Bank. Minstens voor een helft. Waarschijnlijk langer. Nog twaalf boys over.

Niets aan de hand. Ballen maar!

Dat deden we. Al liet het veld niet toe dat we ons favoriete combinatievoetbal perfect konden uitvoeren. Dit leek meer op biljarten op een laken met gigantische scheuren. Op schaatsen langs gevaarlijke wakken. Het veld was keihard, zat vol gaten, en er stond nog iets groens op dat gras moest voorstellen. Mocht je nog geen blessure hebben, hier was de kans groot dat je er eentje opliep. Geen idee of de naam van het complex er eerder was dan de grasmat, maar sportpark De Wildert deed zijn naam op dit veld alle eer aan. Het hoofdveld lag er overigens wel fantastisch bij. Maar ja, daar konden we slechts jaloers naar kijken.

Niet zeuren, gewoon scoren. Winnen. Dan maar met iets minder gepolijst spel. Dan maar met wat rauwe-randjes-voetbal. Alhoewel… De eerste treffer was een zaalvoetbaldoelpunt. Een Ajax-treffer. Een aanval zoals we die zo graag zien. Niet te vaak raken, baltempo hoog, tik-tak-tik-tak. Xander tik, Tobias tak, Teun laatste tikje: 0-1. Er waren pas vier minuten gespeeld. Dit beloofde wat. Toen onze jarige Mels vervolgens een voorzet door een Zundertse speler van richting veranderd zag worden en er na veertien minuten al 0-2 op de teller stond, bleven Lucas en ik weliswaar staan, maar eigenlijk gingen we er eens goed voor zitten. Want we waren veel sterker, ook al leende het spel van Zundert zich beter voor deze woestenij dan dat van ons. De thuisploeg hanteerde vaker de lange bal en in de lucht kom je nu eenmaal geen wak tegen.

Het deerde ons niet. We hielden eenvoudig stand en kwamen achterin met Lucas, Oscar, Tim en Daan niet in de problemen. Op het middenveld zorgden Xander, Sander en Mels voor de goede balans en voorin was er van Jasper, Tobias en Teun steeds dreiging. Het wachten was op de volgende treffer. En die viel ook. Drie minuten voor de pauze. Jasper speelde leenspits Tobias op de rand van de zestien aan en die deed wat een koele killer op dat moment moet doen: niet treuzelen, uithalen, doffe knal, fraaie dreun: 0-3.

Houdoe en bedankt, olé olé?

Nee. Niet bij ons.

Ondanks waarschuwingen in de rust, ondanks duidelijke aanwijzingen, stapte er een compleet ander team het veld in na de pauze. Onherkenbaar. Onherkenbaar slecht vooral. Met een laat-maar-waaien-mentaliteit die je tegen elke ploeg kan opbreken. Ook al sta je met 0-3 voor. We gingen lopen met de bal en dat lukt niet als je onderweg allerlei bergen op de grasmat tegenkomt. Dan gaat een bal namelijk soms naar links, waar jij naar rechts gaat. Dus niet lopen, maar passen. Scheelt ook energie. Veel energie. En frustratie. Ook bij de trainers. Binnen drie minuten lag er al een bal achter Freek in het netje. Afstandsschot, waar de Zundertse schutter ook alle tijd voor kreeg. Hij strikte zijn veters nog eens, stroopte zijn mouwen op en haalde toen uit, terwijl er nog geen speler van ons in zijn buurt was: hoge bal, dak van het doel, 1-3.

Zundert ging er weer in geloven. Wij geloofden het wel. Natuurlijk kregen we nog volop kansen, maar als je jezelf uit de wedstrijd speelt, dan gaan die ballen er ook niet in. Joris wilde het als invaller nog even proberen. Dat ging tien minuten goed, en toen was het definitief einde verhaal voor onze rechtsbuiten. Diagnose later (ik heb het nog een keer opgezocht): Osgood-Schlatter. En dat is vooral no good. Heeft met combinatie sport en groeispurt te maken. Ontstoken bot. Rust is de enige remedie.

Rusten deden wij ook na rust. Het bleef weliswaar 1-3, we staan nog steeds knap gedeeld eerste, maar onze tweede helft deed meer pijn aan de ogen dan kijken naar het Songfestival. Al heb je van je oren dan wel meer last.

Hup Duncan! Hup Jeka! Op naar de finale!

Rolf Finders
Voetbalvader



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Galerij

Reacties

Dit wedstrijdverslag heeft nog geen reacties.

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl
 
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

meer contact info >>>

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.