Wedstrijdverslag

Zondag 12 november om 12::00 uur
2

Boeimeer 2

Monty
Python
2
JEKA 4 ZO
Maurice
Peter

Aan de eettafel

Geschreven op: 13 november 2017
Orkun Akinci

door: Orkun Akinci

“Eet smakelijk.”

“Smakelijk eten.”

“Eet smakelijk, papa en mama.”

“Heerlijk, zo’n bloemkool- en broccolischotel. Hoe was jullie dag, schatjes?”

“Goed. We hebben rustig aan gedaan. Maar ik heb nog wel drie eilanden voor mijn typediploma gehaald en we hebben de opdracht over Escher afgemaakt. Mag ik er trouwens wat appelmoes bij?”

“Tuurlijk, zal ik even pakken. Maar dan heb je toch nog best veel gedaan. Ging het makkelijk?”

“Ja, eigenlijk wel.”

“En is het bij jullie goed gegaan, lieverd?”

“Ik heb in ieder geval niet hoeven spelen, maar verder was het nogal een bedroevende wedstrijd. 2-2, maar Boeimeer was echt de slechtste ploeg waar we in jaren tegen hebben gespeeld.”

“Hmm. Fijn voor jou, maar wel jammer van het resultaat.”

“Nogal, ja. Die gasten konden er echt helemaal niks van.”

“Hoe komt het dan dat jullie niet hebben gewonnen, papa?”

“Omdat we soms hele rare dingen doen. We doen soms alsof wij een ervaren team zijn, maar dat zijn we allesbehalve.”

“Nee, dat zijn jullie zeker niet!”

“Wat is ervaren?”

“Dat je, omdat je al wat ouder bent, allemaal slimme dingen doet. Maar dat is bij ons dus niet zo.”

“Wat doen jullie dan?”

“Waar zal ik beginnen? Als de tegenstander bijvoorbeeld zoals vandaag tien minuten met een man minder en zonder linksback speelt, gaat onze speler op rechts dus ook maar ergens anders staan. Terwijl hij op zijn eigen plek alle ruimte heeft.”

“Waarom doet hij dat dan?”

“Dat weet ik ook niet, schatje. Jaap en Jeroen hebben het wel vijf of zes keer naar hem geroepen, maar er gebeurde niks.”

“En wat zegt die jongen dan na de wedstrijd?”

“Ook niks. Niemand trouwens. De meesten waren zelfs best blij dat we nog hadden gelijkgespeeld.”

“Dat is raar. Zij waren toch zo slecht?”

“Dat klopt. Maar niemand kijkt eens in de spiegel bij ons.”

“Nee, schat. Bij jullie is er helemaal geen zelfkritiek. Het zijn allemaal mannetjes. Stuk voor stuk verstandige jongens en dat is heel leuk voor buiten het veld. Maar het zijn écht allemaal mannetjes.”

“Ja. Ik was zelf in de rust met Joost op het veld, maar het schijnt dat Jeroen nogal kritisch was. We stonden met 2-0 voor, maar we zagen al aankomen dat we veel te nonchalant werden. Dat was voor rust al zo. Nou, na 49 minuten stond het dus 2-2. Maar achteraf schijnen sommigen het toch onterecht te vinden dat Jeroen niet zo lovend was. Tere zieltjes zijn het.”

“Geef nog eens wat voorbeelden, papa.”

“Eerst even een beetje bijscheppen. Jullie ook nog?”

“Graag.”

“Ik ook nog een beetje als het mag.”

“Tuurlijk, schatje. Maar we hadden dus ook een speler die even rustig tegen het hek ging staan plassen tijdens de wedstrijd.”

“Hihi, echt waar?”

“En een speler die al had gescoord, vond het vooral leuk om nog iemand te poorten. Dat-ie dat bij 0-6 doet in plaats van bij 2-2.”

“Wat is dat, poorten?”

“Een panna geven. En die jongens konden er dus echt he-le-maal niks van. Als we maar het kleinste beetje druk zetten op hun verdedigers, schoten ze de bal over de zijlijn. Maar we wilden toch achterin graag iemand overhouden.”

“Dat meen je niet.”

“Eigenlijk hadden Sjoerd en Tim het vandaag nog het beste bekeken. Zij waren naar de verjaardag van hun oma.”

“Bereikte ze een mooie leeftijd?”

“Geen idee.”

“Was er vandaag helemaal niemand goed, papa?”

“Bas speelde wel goed. En Peter, maar die viel helaas in de rust uit. Weet je schat, het is niet erg als het niet goed gaat. We zeiden in de auto nog tegen elkaar dat iedereen blijer is na een overwinning, maar dan moet je daar wel iets voor doen. Wij hebben een aantal spelers die het liefst hebben dat het vanzelf gaat. Maar dat kan dus niet.”

“Die gelatenheid is wel erg, hè schat.”

“Het was echt niet normaal in de kleedkamer. Sommigen waren echt nog tevreden met een punt. En echt, ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst tegen zo’n slechte ploeg speelden. Jeroen dacht voor rust dat hij naar Monty Python keek als Boeimeer aan de bal was. Alsof Ralph Inbar, als hij nog leefde, zo het veld op zou kunnen lopen om te zeggen dat het allemaal maar een geintje was.”

“Echt slecht dus.”

“Ja. Maar die gelatenheid in de kleedkamer vond ik echt het ergst. Sommigen pakken tegenwoordig ook meteen hun telefoon als we binnen komen. Jaap was daar ook nogal gefrustreerd over. ‘We hebben soms gewoon vijftien bv’tjes’, zei-ie. Ieder in zijn eigen wereld. Daar lijkt het soms wel op.”

“Wel jammer voor Bas en Peter, papa.”

“Was het in de kantine nog gezellig, schat?”

“Op zich wel, maar we zaten maar weer eens met zijn vieren. Dezelfden als altijd natuurlijk.”

“En wat nu?”

“Ik weet het niet. We hebben het maar weer eens over een lager niveau gehad. Want dit gaat hem niet meer worden. In oktober hebben we met zijn allen afspraken gemaakt dat we proberen nieuwe mensen te zoeken, maar op één of twee na doet niemand wat. Terwijl diverse jongens zeiden dat we er makkelijk drie bij zouden kunnen vinden. Voorlopig hebben we er in elk geval nul. We moesten weken later zelfs iemand actief aansporen om zijn broer te vragen die een jarenlang verleden bij JEKA heeft. Het lijkt wel alsof mensen het niet meer belangrijk vinden. Het eten was heerlijk trouwens. Jij lust zeker nog wel een beetje baklava, schatje.”

“Ooh, jaahhh. Jippie!”

“Ga ik even voor je pakken. Jij niet, hè lieverd?”

“Jakkie, nee. Maar helpt het dan als je lager gaat spelen?”

“Het maakt het misschien wel makkelijker om er mensen bij te krijgen. Jaap denkt dat hij dan misschien ook weer kan aansluiten en voor Jeroen wordt de stap dan ook kleiner. Voor sommige anderen is het huidige niveau misschien wel een drempel om bij ons te komen.”

“Maar hoe vindt iemand als Guido dat dan? Hij is nog echt een goede voetballer.”

“Ik weet niet hoe hij daarover zou denken. Hopelijk blijft hij dan. O ja, ik moet trouwens ook nog eens het verslag schrijven over vandaag.”

“Echt waar? Hoe ga je dat doen?”

“Weet ik nog niet. Misschien ga ik gewoon een bommetje gooien en schrijven zoals het is. Ik vraag me alleen af of ze het kunnen hebben, maar dat merk ik dan volgende week wel.”
 

Galerij

Reacties

Arris van Domselaar
De eettafel van de Akinci's is een harmonieuzere plek dan de kleedkamer van het vierde volgende week zondag denk ik.
14-11-2017 15:06:18

R.K.V.V. JEKA
Sportcomplex "Tussen de Leijen"
Beukenlaan 21
4854 TA Bavel

Ledenadministratie
Agnes Wiegers
ledenadministratie@rkvvjeka.nl

Ga naar de contactpagina
Correspondentie-adres
r.k.v.v. JEKA
Willem Alexanderstraat 19
4811 PZ Breda
secretariaat@rkvvjeka.nl

Telefoonnummers
Clubhuis: 076-5147986
Bestuurskamer: 076-5155713
Wedstrijdsecretariaat: 076-3690549

Ontvang de JEKA nieuwsbrief

r.k.v.v. JEKA

Copyright © R.K.V.V. JEKA 2015. Alle rechten voorbehouden.